0

Appa !!

IMG_4655-1

 

நினைவுகள் நெஞ்சில் பாரமாகதத்தளிப்பதால், இதோ அப்பாவிற்காகஎழுத்துக்களால் ஓர் அர்ச்சனை.

எனது இதயத்திற்கு இனிய என் தாய்மொழியில் ஓர் மலர் மலை. அப்பாவின்உயிரான தமிழ் மொழிஇல் ஓர் நினைவஞ்சலி.

 

தேவர் குலத்தில், வீர தாய்க்கு பிறந்த வீரமகன் எம் அப்பா.

அப்பா நீங்க ஒரு தேவர் மகனா என்றுஆச்சரியத்தோடு கேட்டபோது,

ஆமாமா  மா, தேவர் மகன் தான், ஆனாயாரையும் காத்தியால குத்தினது இல்ல என்றுபுன்னகைத்துக்கொண்டே பெருமிதம்கொண்டாய்.

வீரம் என்பது சொல்லிலும், செயலிலும்இல்லை, அது அன்பிலும், பணிவிலும், நேர்மையிலும், மாசற்ற உன் நடத்தையிலும்புதைந்து உள்ளது என்று இன்று பெருமிதம்கொள்கிறோம்.

வலிக்கிறது அப்பா. எதிர்காலம் கசக்குது.

நினைவுகள் அலை இதயத்தை  நொறுக்குகிறது, அது ஏன் அப்பா உங்களுக்குபுரியவில்லை.

என் பிள்ளை அழுதா தாங்க மாட்டா என்றுபொத்தி பொத்தி வளர்த்தயே, இன்று நீஇல்லாத இந்த உலகில், சிறகு இல்லாதபறவையாய் மண்ணில் வலியில் துடிப்பதுஉனக்கு இனிக்கிறதாஎன்ன ?

சொர்கலோகத்தில் சோகம் கொன்றையோ நீ?

பாதியில் எம் மகளை விட்டு விட்டேனே என்றுநீ இன்று கலங்குகிறாயோ?

என் மகனை கட்டி பிடிக்க, அவன் பெற்ற  செல்வங்களை முத்தமிட்டு ரசிக்கதவறிவிட்டானே என்று வேதனை படுகிறாயாஅப்பா?

வாழும் காலம் வரை, அப்பா இருக்கேன் மா, கவலை படாதே, அப்பா இருக்கேன் மா, என்றஉன் பொய் சாத்தியங்கள் உனக்குநினைவில்லயா அப்பா?

எதிர்காலம் கேலி செய்கிறது.

எப்படி நீ வாழ்வாய்,

உன் உயிரான அப்பா இல்லாமல் உன்னையார் காப்பாற்றுவார்,

என்று எதிர்காலம் கேலி செய்கிறது.

நிகழ் காலமோ, செய்வதறியாது உறைந்துநிற்கிறது.

நாட்கள் நகரவில்லை, நொடிகள்நீங்கவில்லை, நீ இல்லாத உன் மளிகைவீட்டில் உன் சிரிப்பொலிகள் நிற்கவில்லை.

எங்கள் குழந்தைகளை கொஞ்ச, அவர்களைநெஞ்சோடு அரவணைக்க உனக்கு ஏக்கம்இல்லையா அப்பா?

எங்களுக்கு ஏக்கம் தலைவிரித்தாடுகிறது. நீகொஞ்சி விளையாடுவதை காண.

உன்னை போல் இருக்கும் என் மகனை நீமுத்தமிடும் காட்சி கற்பனையில் இனிக்கிறது.

வீர மண்ணில் பிறந்தாய், புண்ணியனாகவாழ்ந்தாய், விடை ஒன்று தராமல், சுயநலவாதியை மரித்தாய்.

காலங்கள் ஓட, பருவங்கள் மாற, காயங்கள்கரைந்து போகம் என்று பலரும் பல இனிக்கும்பொய்களை கூறினார்கள்.

காலமும் செல்லவில்லை, பருவமமும்மாறவில்லை, உங்கள் நினைவுகளும்நீங்கவில்லை, எங்க காயங்களும்ஆறவில்லை.

30 வருடங்கள் என்னை பொன்னாய் பூவாய்தோழிலும் மடியிலும் சுமந்தாய்,

திடீரென்று நானும் என் கருவில் இருந்தபச்சிளம் குழந்தையும் பாரமாக தோன்றியதாஎன்ன ?!

நாங்கள் சிரித்து விளையாடும் அழகைபார்க்காமல் பறந்து சென்றாயே.

யாருக்கு யார் பாரம் அப்பா.

எங்கள் வாழ்க்கையின் நிஜம் நீயே.

நிஜங்களை கல்லறையில் புதைத்தோம்; வெறும் நிழலை கட்டி பிடித்த்துகொஞ்சுகின்றோம் !!

சில நாட்கள், நல் இரவில், ‘அப்பாவைகூப்பிட்டிய மா’ என்று என்னை தட்டிஎழுப்புவாய். இல்ல பா, போய் தூங்குங்கஎன்று எரிச்சலோடு நான் பதிலளிக்க, தாய்அருகே செய் போலே, என் கட்டில் அருகில்சுருண்டு கிடப்பாய்.

என் காவல் தூதனை போல்.

என்னக்கு வரவிருந்த பல விபத்துகளை நீதாங்கி கொண்டாய்.

இன்று காக்க நீ இல்லை,

அருகில் உன் மெல்லிய மூச்சு காற்று இல்லை,

நான் மட்டும், இந்த நல் இரவில், தனிமையில்,

அப்பா என்று மனம் நொறுங்குகிறான், கேட்கநீ இல்லை,

என் அருகில் என் அப்பா இல்லை,

என் காவல் தெய்வம் இல்லை.

குறை ஒன்றும் இல்லை என் நிறையே!!

குறை என்றாலும் அது ஒன்றே,

கருவறையில் நீ என்னை சும்மக்க மறுத்ததினமே!!

விடிந்ததும் அப்பா நான் வருவேன் என்றான்ஆவலாய் தயங்கி நின்றேன்;

மூன்று வருடங்கள் ஆகியும் விடிய மறுக்கிறதுஎன் இரவுகள் !!

பொன்னும் பொருளும் என்ன,

இந்த பெரும் புகழும் என்ன,

உன்னை மீட்க வக்கில்லாத இந்த பெண்பிள்ளையின் அர்த்தம்  என்ன ?

 

எத்தனை சிரித்தாலும், அதில் ஒரு பங்குவெறுமை தான்,

எத்தனை அழுதாலும், அது அத்தனையும் உன்நினைவில் தான் !!

 

பெண் குழந்தைக்கு எதற்கு இதனைஆரவாரம், என்று கேட்டவர்கள் வெட்கமடைய, என்னை தலையில் தூக்கி வைத்து ஆடினாய்.

உன் மறைவிற்கு பிறகு, என்னக்கும் அதேகேள்வி தான்,

மரண படுக்கையில் ஒரு கடைசி முறை உன்கை பிடிக்க, உன் கண் பார்த்து, இன்னும்கொஞ்ச நாள் கூட இருந்துட்டு போ பா, என்பச்சிளம் பிள்ளையின் முகம் பார்த்துகொஞ்சிட்டு போ பா,

உன்ன பாத்துக்க  நான் இருக்கேன் பா,

என்று கூற மறுத்த,

இந்த பெண் குழந்தைக்கு எதற்கு இதனைஆரவாரம் உனக்கு.

 

 

அப்பா என்பது ஒரு மாத்திரை சொல் !!

இன்றும் அவர் இல்லையென்றாலும், அவர்விட்டு சென்ற நினைவுகள் உயிரைதாங்குகிறது.

நன்றி அப்பா, சுவடுகளை விட்டுசென்றத்துக்கு.

நல்ல தங்கப்பனாய், எங்கள் தகப்பனாய்,

நீ செய்த தியாகங்களுக்கு ஈடு கட்டவக்கில்லை,

கடனாளியாய்,

கண்ணீர் மட்டுமே பதிலாய்,

இன்று வெறும் கைகொடு அண்ணார்ந்துபார்க்கிறோம்.

 

மேகத்தின் இடையில் நீ புன்னகைத்தாலோ !!

நிலாவின் மறைவில் நீ கொஞ்சி நின்றாலோ!!

என்னென்ன கனவுகள் அப்பா,

நீ இல்லது  இந்த பாவி மகள் படும் வேதனையும்,

நீ விட்டு சென்ற உன் செல்ல மகனின் அனாதை கோலமும்  உனக்கு புரியவில்லையே !!

 

இந்த நிலைமை குறித்து செய்திவந்திருந்தால், ஒரு முறை, ஒரே ஒரு முறை, கனவில் வந்து, தலை கொதி, நெத்திமுத்தமிட்டு போ அப்பா !!

 

ஏக்கத்தோடு உன் பிரியமான மகள் !

0

appa !!

https://vocaroo.com/i/s0DZ6TLguyAK

நினைவுகள் நெஞ்சில் பாரமாகதத்தளிப்பதால், இதோ அப்பாவிற்காகஎழுத்துக்களால் ஓர் அர்ச்சனை.

எனது இதயத்திற்கு இனிய என் தாய்மொழியில் ஓர் மலர் மலை. அப்பாவின்உயிரான தமிழ் மொழிஇல் ஓர் நினைவஞ்சலி.

 

தேவர் குலத்தில், வீர தாய்க்கு பிறந்த வீரமகன் எம் அப்பா.

அப்பா நீங்க ஒரு தேவர் மகனா என்றுஆச்சரியத்தோடு கேட்டபோது,

ஆமாமா  மா, தேவர் மகன் தான், ஆனாயாரையும் காத்தியால குத்தினது இல்ல என்றுபுன்னகைத்துக்கொண்டே பெருமிதம்கொண்டாய்.

வீரம் என்பது சொல்லிலும், செயலிலும்இல்லை, அது அன்பிலும், பணிவிலும், நேர்மையிலும், மாசற்ற உன் நடத்தையிலும்புதைந்து உள்ளது என்று இன்று பெருமிதம்கொள்கிறோம்.

வலிக்கிறது அப்பா. எதிர்காலம் கசக்குது.

நினைவுகள் அலை இதயத்தை  நொறுக்குகிறது, அது ஏன் அப்பா உங்களுக்குபுரியவில்லை.

என் பிள்ளை அழுதா தாங்க மாட்டா என்றுபொத்தி பொத்தி வளர்த்தயே, இன்று நீஇல்லாத இந்த உலகில், சிறகு இல்லாதபறவையாய் மண்ணில் வலியில் துடிப்பதுஉனக்கு இனிக்கிறதாஎன்ன ?

சொர்கலோகத்தில் சோகம் கொன்றையோ நீ?

பாதியில் எம் மகளை விட்டு விட்டேனே என்றுநீ இன்று கலங்குகிறாயோ?

என் மகனை கட்டி பிடிக்க, அவன் பெற்ற  செல்வங்களை முத்தமிட்டு ரசிக்கதவறிவிட்டானே என்று வேதனை படுகிறாயாஅப்பா?

வாழும் காலம் வரை, அப்பா இருக்கேன் மா, கவலை படாதே, அப்பா இருக்கேன் மா, என்றஉன் பொய் சாத்தியங்கள் உனக்குநினைவில்லயா அப்பா?

எதிர்காலம் கேலி செய்கிறது.

எப்படி நீ வாழ்வாய்,

உன் உயிரான அப்பா இல்லாமல் உன்னையார் காப்பாற்றுவார்,

என்று எதிர்காலம் கேலி செய்கிறது.

நிகழ் காலமோ, செய்வதறியாது உறைந்துநிற்கிறது.

நாட்கள் நகரவில்லை, நொடிகள்நீங்கவில்லை, நீ இல்லாத உன் மளிகைவீட்டில் உன் சிரிப்பொலிகள் நிற்கவில்லை.

எங்கள் குழந்தைகளை கொஞ்ச, அவர்களைநெஞ்சோடு அரவணைக்க உனக்கு ஏக்கம்இல்லையா அப்பா?

எங்களுக்கு ஏக்கம் தலைவிரித்தாடுகிறது. நீகொஞ்சி விளையாடுவதை காண.

உன்னை போல் இருக்கும் என் மகனை நீமுத்தமிடும் காட்சி கற்பனையில் இனிக்கிறது.

வீர மண்ணில் பிறந்தாய், புண்ணியனாகவாழ்ந்தாய், விடை ஒன்று தராமல், சுயநலவாதியை மரித்தாய்.

காலங்கள் ஓட, பருவங்கள் மாற, காயங்கள்கரைந்து போகம் என்று பலரும் பல இனிக்கும்பொய்களை கூறினார்கள்.

காலமும் செல்லவில்லை, பருவமமும்மாறவில்லை, உங்கள் நினைவுகளும்நீங்கவில்லை, எங்க காயங்களும்ஆறவில்லை.

30 வருடங்கள் என்னை பொன்னாய் பூவாய்தோழிலும் மடியிலும் சுமந்தாய்,

திடீரென்று நானும் என் கருவில் இருந்தபச்சிளம் குழந்தையும் பாரமாக தோன்றியதாஎன்ன ?!

நாங்கள் சிரித்து விளையாடும் அழகைபார்க்காமல் பறந்து சென்றாயே.

யாருக்கு யார் பாரம் அப்பா.

எங்கள் வாழ்க்கையின் நிஜம் நீயே.

நிஜங்களை கல்லறையில் புதைத்தோம்; வெறும் நிழலை கட்டி பிடித்த்துகொஞ்சுகின்றோம் !!

சில நாட்கள், நல் இரவில், ‘அப்பாவைகூப்பிட்டிய மா’ என்று என்னை தட்டிஎழுப்புவாய். இல்ல பா, போய் தூங்குங்கஎன்று எரிச்சலோடு நான் பதிலளிக்க, தாய்அருகே செய் போலே, என் கட்டில் அருகில்சுருண்டு கிடப்பாய்.

என் காவல் தூதனை போல்.

என்னக்கு வரவிருந்த பல விபத்துகளை நீதாங்கி கொண்டாய்.

இன்று காக்க நீ இல்லை,

அருகில் உன் மெல்லிய மூச்சு காற்று இல்லை,

நான் மட்டும், இந்த நல் இரவில், தனிமையில்,

அப்பா என்று மனம் நொறுங்குகிறான், கேட்கநீ இல்லை,

என் அருகில் என் அப்பா இல்லை,

என் காவல் தெய்வம் இல்லை.

குறை ஒன்றும் இல்லை என் நிறையே!!

குறை என்றாலும் அது ஒன்றே,

கருவறையில் நீ என்னை சும்மக்க மறுத்ததினமே!!

விடிந்ததும் அப்பா நான் வருவேன் என்றான்ஆவலாய் தயங்கி நின்றேன்;

மூன்று வருடங்கள் ஆகியும் விடிய மறுக்கிறதுஎன் இரவுகள் !!

பொன்னும் பொருளும் என்ன,

இந்த பெரும் புகழும் என்ன,

உன்னை மீட்க வக்கில்லாத இந்த பெண்பிள்ளையின் அர்த்தம்  என்ன ?

 

எத்தனை சிரித்தாலும், அதில் ஒரு பங்குவெறுமை தான்,

எத்தனை அழுதாலும், அது அத்தனையும் உன்நினைவில் தான் !!

 

பெண் குழந்தைக்கு எதற்கு இதனைஆரவாரம், என்று கேட்டவர்கள் வெட்கமடைய, என்னை தலையில் தூக்கி வைத்து ஆடினாய்.

உன் மறைவிற்கு பிறகு, என்னக்கும் அதேகேள்வி தான்,

மரண படுக்கையில் ஒரு கடைசி முறை உன்கை பிடிக்க, உன் கண் பார்த்து, இன்னும்கொஞ்ச நாள் கூட இருந்துட்டு போ பா, என்பச்சிளம் பிள்ளையின் முகம் பார்த்துகொஞ்சிட்டு போ பா,

உன்ன பாத்துக்க  நான் இருக்கேன் பா,

என்று கூற மறுத்த,

இந்த பெண் குழந்தைக்கு எதற்கு இதனைஆரவாரம் உனக்கு.

 

 

அப்பா என்பது ஒரு மாத்திரை சொல் !!

இன்றும் அவர் இல்லையென்றாலும், அவர்விட்டு சென்ற நினைவுகள் உயிரைதாங்குகிறது.

நன்றி அப்பா, சுவடுகளை விட்டுசென்றத்துக்கு.

நல்ல தங்கப்பனாய், எங்கள் தகப்பனாய்,

நீ செய்த தியாகங்களுக்கு ஈடு கட்டவக்கில்லை,

கடனாளியாய்,

கண்ணீர் மட்டுமே பதிலாய்,

இன்று வெறும் கைகொடு அண்ணார்ந்துபார்க்கிறோம்.

 

மேகத்தின் இடையில் நீ புன்னகைத்தாலோ !!

நிலாவின் மறைவில் நீ கொஞ்சி நின்றாலோ!!

என்னென்ன கனவுகள் அப்பா,

நீ இல்லது  இந்த பாவி மகள் படும் வேதனையும்,

நீ விட்டு சென்ற உன் செல்ல மகனின் அனாதை கோலமும்  உனக்கு புரியவில்லையே !!

 

இந்த நிலைமை குறித்து செய்திவந்திருந்தால், ஒரு முறை, ஒரே ஒரு முறை, கனவில் வந்து, தலை கொதி, நெத்திமுத்தமிட்டு போ அப்பா !!

 

ஏக்கத்தோடு உன் பிரியமான மகள் !

IMG_4655-1

2

8yrs to this day, I realize, Reji was not really the man of my dreams !!

Errmmm, yeah if you have not still got it, its our 8th wedding anniversary today.

Nope, not taking a day off. Whats changing anyway.

Its all the same, stress crowding our thoughts, the religious hi and bye and the talks that mostly centered around Ved. Its almost come to a point, that we’d go topicless wihout Ved, worst case we might not even initiate a discussion leave alone date nights.

We are getting there. getting to become that watsapp group with just the two of us talking only through pings.

We are in our prime years. In careers, in health, in relationships, in stress. We are busy making a life for Ved while quietly losing ours.

But you know, this wasent the case 8yrs back this day. It was our Wedding day. Whole of India was celebrating it. It was Diwali 🙂

Such an auspicious day. Whoever should have been there, could have been there, possibly had a place in my heart, were there that day as the sacred thread made its twists and turns on my trembling neck.

A Malayali Nair boy and A Tamil Christian Ponnu, we looked like a match made in heaven. We shined together in our differences. Right from food to language to landscape.

He glowing in his Pattu Shirt and Mundu. He looked a million dollars or even more. He was smiling through the ceremony, i dont know why. Maybe because he thought he wouldint be smiling much after marriage. But yeah, he walked away with every compliment possible in that wedding hall.

this could probably be one wedding where the groom outshined the bride. I looked so off stage, like it wasent my wedding at all. Although my wedding did not happen the way i dreamt it from my teenage, am so grateful that it happened with the right person.

these classic lyrics – I might have been in love before, but never felt this strong – dosent fit well for anyother except me.

It was strong. It was meant to be.

I was bathed in the limelight of new bride and enjoyed thouroughly. not long enough.

You see, the downside of my upbringing was to see things through my eyes.

The world danced to my tune till in my fathers house. Not any longer. Suddenly i dint even have a tune.

And I had a roommate like,forever!!

We have loved, lived, lied, hit rock bottom, pulled outselves up, fixed each others broken tears, seen our loved ones die and held out helpless hands.

We have also thrown tantrums, banged our fists in the air, thought this will not work out, regretted immediately cause we know no one else could put up with our idiocity.

Our careers have threatened us, we have been penniless, people around have stared at our success, we have had cold childless nights staring into an empty sky, We have been handed out hopeless medical reports, we have vowed to stick together even if we dint have a child, we have prayed together for a Blessing, we have been blessed.

We have stayed uncountable nights awake while i was pregnant, we were holding our hearts out on the day I gave birth to our Child. He was the last person I saw before entering the labor room and the 1st to greet me while i regained consiousness.

We loved our families. Our families loved us.

He introduced me to more books and his classic film choices.

He was parenting Ved much much better than me.

He thinks i am closer to his parents than him. which is not true. I am so jealous of the unexplainable love Mrs Nair has for her son. He love for my husband has only made our wedded life better.

He mostly reads when he is free, rest times he is busy reading. He can go hours unnoticed and invisible in a pile of books.

Excellent command over Malayalam and English, his raw love for this little Kerala and this land has stunned me.

Its a bliss to watch him water the plants in our backyard, singing softly ‘Njyan oru Malayali, Ennum  Mannin kootaali. Mannanu Jeevan, Manilaanu Jeevan ‘. He wouldn’t trade his Sundara Keralam for the treasures of his  world. Iam fine with it. it sounds like Appa to me. who loved his land like no one els.  

He tells me not to over pamper Ved, not to hug him and sleep, not to make him cry for evrything, not to grant all his wishes, not to kiss him often, not to take too many selfies, not to over protect him. i just stare back in protest each time. Because he is the one who does all of the above.

Marriage definetly is not made of sunshines. It is in those chaotic days, When every bit of energy is drained down, when there is absolutelty no purpose and lots of regrets and what ifs.

Its in those love lit eyes, its in that endrendum punnagai moment, its in sharing that final piece of cheese omlette and letting your own dreams die to give life to anothers.

No superficial love lines only strong genuine hugs.

You are not a man of my dreams Reji. I could have possibly never had such a beautiful dream like you. You are a class part of all the beautiful dreams I have ever had. 

Heres to these 8 and many more by the grace of almighty.

Thank you Reji for not holding my hands in public, Thank you for the denied PDAs, thank you for not making even a single Facebook post about me, thank you for forgetting your Facebook password, thank you for not keeping our pictures as wats app DP. 

Thank you for sitting beside Ved on his sick days while I was out on work assignments. I know it’s illegal to thank you for Ved . But just keep it. Thank you for those egoless selfless moments when you told me of how proud you are of my role as a working mother. Thank you for letting me pay our bills and loans. Thank you letting me be the woman my Appa wanted me to be. Thank you for subtly hinting on how to put back my broken life after appas passing away. Thank you for letting my dreams shape up.

Thank you for listening those words I never said on the days I lost Appa. thank you for holding me in your arms and our unborn child in your heart. That you for understand postpartum and a tired new mother. Thank you for carrying us nine months and beyond. Thank you for understanding hormonal battles.  

Thank you being through rough waves, miss communications or no communications thank you for lending out to cure my wounded heart. Thank you for just hanging around. 

We will still fight, we will forever stick together, we will laugh at those moments that threaten our togetherness, we will make a beautiful world for Ved.

Thank you for being my choice in all of the whole wide world. 

Pris.

 

 

 

0

Heroes in my Family !!

IMG-20170902-WA0002

She was strong; She was courageous; She was ruthless in her arguments; She never minced words; She would tell it on your face; She never had another face; She was a true Christian; She was Brilliant; She was Beautiful;

She was Mary !!

She was my Chithee.

She was undoubtedly the bravest women in my life like my Ammachi.

She flew away into the Heavens, and its a week already today.

There I stood in front of the Mortuary, screaming for her to come back. But she was beyond me.

She was beyond the ugliness of the world. She was beyond the pain. She was beyond the dirtiness of the Caterpillar; She was the beauty of the Butterfly.

We swallowed the screams, as they transformed into bitter sobs.

This time, we did not have eyes that looked at us in embarrassment.

We had wet eyes who sobbed with us with grief flooding our hearts.

We grieved with families who lost their loved ones, in the same terrible accident.

An accident, that should have been a bad dream. A dream which we would have laughed about the next morning.

An accident that crushed our laughter and little joys.

An accident that shattered our strength and questioned our faith.

There lay the car, disfigured and beyond recognition, so was our little heroes.

They gave us the Chilled Body, She weighed like a new-born baby.

She lay amidst the shrieking noise, so oblivious of our now giant screams, like she did not like it.

She would not have liked ‘the crying’ bit, if she was alive. She never like petty tears and drama anyway.

Her face was battered by the pain of the final moments of her life. We were not allowed to see much of her by rule. But her face was enough for us.

A fragile face I never knew. A kind grace that settled in her cheeks, her subtle humour that filled her mouth and the sacred faith of Jesus Christ that reflected in her eyes.

Oh Mary !! The Darling Daughter, the Pride of my Forefathers;

Has your faith sustained you? Did you walk those heavenly gates in golden robe and touch the face of Jesus Christ. It looks so for me.

You lived and rested in peace.

We tucked her safely in the land of our forefathers;  her bossy body lay there so authoritatively next to her Father. Like she would have wanted it to be. Like her father would have wanted it to be.

The proud Father-daughter duo singing together, holding hands in heaven.

As we returned back home, her sweet home, the home she toiled for, our hearts blossomed. It stood there as a testimony to the amazing life she lived with her boys. Her wonderful husband and precious Sons.

Oh Mary !! Your damp towel and the nightdress are waiting for you. You left them unwashed with the hope that you will return home tonight.

Oh Mary !! Your beautiful hairclips and perfumes are waiting to adorn you along with the pattu sarees. You would have looked gorgeous in them.

Oh Mary !! Where have you gone??

Oh Mary !! When will you take us there??

Oh Precious Mary, congratulations on finishing your race victoriously today.

Oh Kind Mary, my eyes swelled with pride when your colleagues spoke of your clean hands and pure heart. Wow, what a blessing to be a part of this family and to be raised by the strongest women in town.

Oh Dear Mary, thank yotu for teaching us that nothing really matters. Not this money, not this house, not the jobs we hold or the salaries we pocket. Nothing is pleasing in God’s sight except how good and nice we live.

The only downside of being a part of this great family is, none of them bother to say their final goodbyes. They keep you guessing that they will return home each night. Perhaps that is true. We never part I believe.  And we will regroup again at Jesus Feet in heaven. No earthly goodbyes; only heavenly hugs and memories guaranteed.

Oh Beautiful Mary, thank you for asking us to be prepared for the final day of our lives everyday, and put up our best smile forward for we do not know what will happen the next minute.

Oh Darling Mary, thank you for hoping not in this world, but for the eternal life at Jesus Feet.

Oh my Mary Chithee, I miss you much more than you were alive. I have never told you, but I realised through those muddy tears in front of the mortuary, how much I Loved You. Laughter can be faked but my pain torn tears have never been this real. Appa knows it better. If not for it, I wouldn’t be a transformed person today. I want to be transformed to a better person like you. Like my Mary Chithee. A hero in life and in death. A hero at he Lord’s home.

Oh Blessed Mary;

God be with you till we meet again;
Keep love’s banner floating o’er you,
Strike death’s threatening wave before you;
God be with you till we meet again at Jesus feet.

Pris.